kinderen, Opvoeden

Opvoeden is loslaten

Een opmerkelijk artikel gisteren in De Standaard: Mama mee op sollicitatie, papa mailt naar de baas. Toch was ik niet echt verbaasd toen ik het las. Misschien wel over het feit dat ouders effectief mee gaan solliciteren of bellen naar de baas, maar niet over het feit dat ouders van tieners met dat idee spelen.

Ik hoor het vaker: “Mijn kind heeft nog zoveel ondersteuning nodig. Straks moet ik nog mee op sollicitatiegesprek. Dit kan toch niet verder?” De achterliggende vraag is: “Hoe kan ik mijn kind/tiener loslaten zonder dat er rampen gebeuren?” Want je weet wel dat je moet loslaten, je wil niet ‘dat soort ouder zijn’ en tegelijk is het moeilijk, heel moeilijk. Hoe laat je los? En hoe snel? En wat kan je wel al loslaten en wat niet?

Iedereen is anders

Je hebt heel wat soorten kinderen. Je ziet dit verschil al bij peuters: sommige peuters stappen zonder angst de wereld in en anderen blijven toch iets langer achter mama of papa staan om zo te kijken wat er gebeurd.

Je hebt ook heel wat soorten ouders. De ene ouder stimuleert leren met vallen en opstaan, de ander weet dat vallen veel pijn kan doen en wil zijn kind dit besparen. Als ouder wil je je kind altijd beschermen. Zeker als je kind anders is en het (figuurlijk) veel vaker en harder valt dat andere kinderen is het logisch en nodig om je kind langer bij de hand te nemen.

Loslaten is een eeuwig proces

Loslaten en de keuzes die er bij horen, zijn deel van het ouder zijn. Het start al bij het doorknippen van de navelstreng en vanaf dan doe je het bijna elke dag. Vaak stilletjes en soms heel bruusk. Ik herinner me levendig de spanning die eerste keer dat ik een uurtje zonder baby op stap was of hoe vreselijk klein mijn jongste er uit zag toen ik hem op de speelplaats achter liet. En hoewel de kinderen regelmatig gaan logeren, is er toch iedere keer dat gemis als ik hun lege bedden zie. Het feit dat wij als ouders zo tijd hebben voor onszelf en de kinderen zelf heel graag bij de grootouders gaan logeren, maken dit loslaten wel veel gemakkelijker.

Wie ben ik? Wie is mijn kind?

Hoe kan dit bij jullie vlotter gaan? Dat hangt van jezelf en je kind af.

Leer jezelf kennen. Wat maakt het loslaten zo moeilijk? Waar ben je zelf bang van? Waarom is het loslaten goed voor jou? Waar liggen je eigen grenzen, wat wil je wel en wat echt niet?

Leer je kind, nog, beter kennen. Als ouder ken jij je kind in principe het best en tegelijk vergeet je als ouder soms dat je kind ook evolueert. Jij voedt het op, maar er zijn ook andere invloeden, de andere ouder, vrienden, de school, de media. Bespreek je bezorgdheden met je kind, spreek er over met andere volwassenen die je kind goed kennen. Wil jouw kind zelf meer zelfstandigheid of heeft het een duwtje in de rug nodig om van jou los te komen?

Hulp nodig?

Heb je moeite met dit proces? Geraak je er zelf niet helemaal uit? Heb je even een klankbord nodig om af te toetsen of je goed bezig bent?

Kom dan eens langs, zodat je voorbereid bent om over vijf, tien of twintig jaar je kind met het nodige vertrouwen alleen op sollicitatiegesprek te laten gaan ;-).

Bron foto: By alexisnyal (17/365) [CC BY 2.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/2.0)%5D, via Wikimedia Commons
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s