kinderen, Opvoeden

Ik ben niet de ouder die ik wil zijn, maar dat ligt aan mijn kind.

Een tijdje terug schreef ik over wat je kan doen als je niet de ouder bent die je wil zijn. Ik kreeg al een paar keer de reactie. “Ja maar, ik kan niet de ouder zijn die ik wil zijn. En dat ligt aan mijn kind.”

Misschien wil jij de spontane mama zijn die haar kinderen na schooltijd zomaar meeneemt naar de film? Maar wordt je kind onhandelbaar van de gedachte alleen. Misschien wil jij al je kinderen op dezelfde strenge manier opvoeden? Maar wordt één van je kinderen een hoopje ellende zodra je je stem verheft. Misschien wil jij graag een knutselpapa zijn? Maar loopt iedere poging tot knutselen uit op ruzie. Of misschien heb je, zoals in ons gezin het geval is, één kind dat dolgraag op reis en kleine uitstapjes gaat en één kind dat het liefst van al in zijn eigen huis zit en in zijn eigen bed slaapt?

Het klopt dat de manier waarop je opvoedt en waarop je mama of papa bent niet alleen te maken heeft met wat jij wil, maar ook met wat anderen willen of nodig hebben. En zeker in het geval van opvoeden is de belangrijkste van die andere mensen is je kind.

Sommige kinderen hebben andere dingen nodig dan hun ouders hen spontaan kunnen geven. Dat geldt zeker als je kind een specifieke diagnose heeft gekregen en je professioneel opvoedingsadvies krijgt dat ingaat tegen je eigen manier van zijn.

Je kan er dan voor kiezen om altijd te doen wat jouw kind nodig heeft en belangrijk vindt. Je zet je eigen behoeften opzij voor die van je kind. Dat is een heel mooi streven al is dat zeer vermoeiend. Wie dit lang genoeg volhoud (“want ouders hebben toch alles over voor hun kinderen?”) raakt uitgeput en zo loop je zelfs de kans dat je je kind, luidop of in stilte, verwijt dat je zoveel mooie dingen mist.
Je kan er voor kiezen om goed voor jezelf te zorgen en voor die dingen te doen die voor jou belangrijk zijn, maar wat voor zin heeft het om steeds maar weer te willen knutselen ‘voor de kinderen’ als dat steeds uitloopt op chaos en geruzie?

In dit soort situaties komt het er op aan om een evenwicht te vinden: een evenwicht in wat je kind leuk vindt en wat jij graag doet; een evenwicht in wat je kind nodig heeft en wat jij kan bieden; kortom een evenwicht voor iedereen in het gezin. Je verwachtingen aanpassen ook en beseffen dat goed genoeg ook echt goed is. Dit is zoeken.

En bij dat zoeken kan ik je helpen. Ik kan mee helpen zoeken naar wat voor jou, voor je partner, voor je kinderen belangrijk is. Wat elk van jullie nodig hebben om te kunnen genieten van elkaar en van het leven. En hoe je de ouder kan zijn die je wil zijn voor je kind, zonder voorbij te gaan aan wie jij zelf écht bent.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s